Dorien Lups

Verslagen

MIJN KNIE OPERATIE
Vrijdag 23 december:
Twee dagen voor de kerst is weer een ijkpunt in mijn blessureleed. Vandaag krijg ik een kruisband plastiek. Dr. van Loon gaat deze operatie uitvoeren in het ziekenhuis te Zevenaar. Ik ben als eerste aan de beurt. Op de OK wordt mij medegedeeld dat mijn meniscus aan beide zijde ook gecontroleerd worden, omdat deze niet goed te zien waren op de MRI. Ik ga vrij rustig de operatie in. Ik weet niet goed wat ik moet verwachten.
Om 10.15 wordt ik wakker met helse pijnen. Ik zie allemaal gekleurde kapjes op hoofden en herken geen een gezicht. Ik krijg vijf keer achter elkaar een shot morfine, maar de pijn verdwijnt niet. Mijn ademhaling wordt zwakker door de morfine en ik krijg zo’n irritant geval in mijn neus gestopt dat ik eruit wil trekken. Dit mag natuurlijk niet want ik krijg extra zuurstof toegediend. Na een aantal uurtjes mag ik dan naar mijn kamer. Wat is deze operatie tegengevallen zeg. Pijn overheerst en ik kan nergens anders aan denken.

Zaterdag 24 december:
De fysiotherapeut komt langs en ik moet mijn knie buigen. Dit doet vreselijk veel zeer, maar het moet volgens de therapeut. Ik zou kunnen lopen na de operatie, maar niets is minder waar. Iedere beweging doet pijn. Ik ga echt niet lopen en zeker geen trappen. In de auto van Zevenaar naar Maastricht is het een hel. Ieder hobbeltje, iedere drempel en iedere bocht geeft scherpe steken. Ik baal enorm. Als ik thuis kom wil ik alleen maar liggen en slapen om niet te hoeven voelen en denken.
Hoop dat het morgen beter gaat.

Zondag 29 januari:
Het is al weer meer dan een maand geleden dat ik een nieuwe kruisband kreeg. Eindelijk begint er vooruitgang in te komen. De eerste weken wilde mijn spieren niet meewerken. Daarbij kreeg ik nog een wondinfectie door hechtingen die niet waren opgelost. Nu bijna 6 weken na de operatie begint er schot in te komen. Ik ben iedere dag hard aan het trainen om weer sterker te worden. Vandaag ben ik voor de eerste keer gaan zwemmen. Volgende week moet ik terug naar de orthopeed, om te laten controleren of alles goed zit. Zelf heb ik er vertrouwen in, ondanks het feit dat het een lange revalidatie wordt.

Dinsdag 21 februari:
Ik ben nu 2 maanden verder. Eigenlijk valt er niet veel te melden. De revalidatie loopt zoals het moet lopen. Met ups en downs. Mijn kniepees, waar een stukje uit is gehaald is overbelast geraakt. Even pas op de plaats. Toch weer heel veel nieuwe dingen geleerd. Wat nog altijd niet bekend is in welk deel van de revalidatie ik weer mag gaan badmintonnen.
1 reactie(s)
31-12 - Annemie Moonen
tjee Dorien, wat een tegenvaller voor je, ik hoop dat het inmiddels wat beter met je gaat.
ik wens je toch een heel sportief en gezond 2012
gr, Annemie
plaats ook een reactie
naam:
bericht:
invoer beveiliging:

foto's

sponsors